İstanbul’un Asya yakasında başıbüyük adında ilginc bir semt var. Bilmem bilirmisiniz, orada bir cafe işleten arkadaşın ricası üzerine, yanına giddiyordum.. Kadıköyden mi fenerbahceden mi tam bilmiyorum oraları. Bir yerden bir şekilde bindim minibüse. Oturdum başıbüyük diyip ücreti uzaatım. Biraz garip oldum ne biçim ismi vardı.. Hani adamada para verip başı büyük demem felan neyse.. Biraz oturdum.. Şöför camdan çıkıp bağırmaya başladı, hadiee başı büyük hadieee.. Hafif hafif gülmeye başladım.. Bi kaç kişi vardı benimle onlar her daim biniyorlardıki Başıbüyük minübüsüne ben bu olaya güldükçe bana cins cins bakıyorlardı.. E alışkanlık yapmış hesabı. Adam cırtlak cırtlak bağırmaya devam ederken, bir hatun, hatta güzel bir hatun elinde alışveriş torbaları kapıya geldi, şöföre dönerek, pardon başı büyükmü dedi. Şöför evet abla dedi. Kızardım gülmemek için zor tutuyordum kendimi.. Sonra bir soru daha sordu ne zaman kalkar diye.. Şöförde siz oturun hemen kalkar derdemez.. Kahkahalar atarak kendimi dışarı atttım anında uzaklaştım oradan ve eve geri döndüm. Akşam arkadaşa bu olayı anlattığımda kenisinin her sabah bu olayı yaşadığını söyledi.. Bir an düşündüm bende her sabah yaşasam, her sabaha bu kahkahalarla güne başlasam ne güzel olurdu…

Bu yazı toplamda 44, bugün ise 0 kez görüntülenmiş